Mijmeren is als het zachte rimpelen van water in een stille vijver; gedachten komen en gaan zonder haast, dansend op de grens van bewustzijn en intuïtie. Het is een moment waarop de geest zich losmaakt van de drukte van het dagelijkse leven, ruimte schept voor verwondering, en zonder oordeel dwaalt door herinneringen, dromen en vragen.

In deze toestand lijken tijd en verplichtingen hun grip te verliezen, en ontstaan ​​een ruimte waarin het denken niet geforceerd, maar spontaan vloeit. Mijmeren is een dialoog met jezelf, een kans om verborgen diepten te verkennen en de schoonheid van het ogenschijnlijk gewone te herontdekken.

Filosofisch gezien is mijmeren een oefening in zijn, niet in doen. Het nodig uit tot het onderzoeken van het leven zonder de drang naar directe antwoorden, een spel van ideeën waarin het doel niet is te weten, maar gecombineerd te voelen en te reflecteren. Het is op deze momenten dat we onszelf leren kennen op een niveau voorbij woorden en logica, en de waarheid van onze eigen menselijkheid omarmen.